บทที่ 3 ดูแลผู้พิพากษาภาณุอย่างดี

อรวรรณยังคงอยู่ในอาการตื่นตระหนก หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว ยังไม่ทันจะตั้งสติได้ เธอก็ได้ยินวาจาแทะโลมอันน่ารังเกียจของธงชัย

หญิงสาวรีบปฏิเสธทันควัน "เปล่านะคะ! มีคนผลักฉันต่างหาก!"

สิ้นเสียงของเธอ เหล่าบรรดาไฮโซหนุ่มที่นั่งรายล้อมอยู่ต่างพากันยกมือขึ้นทันทีเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ

"พวกเราเปล่านะ ผู้หญิงที่คุณธงชัยหมายตาไว้ ใครจะกล้าไปแตะต้อง?"

"ถึงจะมีคนผลักจริง แต่คนตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องเจาะจงล้มลงในอ้อมกอดคุณธงชัยด้วยล่ะ? ตั้งใจอ่อยชัดๆ"

ธงชัยกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ "กลัวอะไร ชอบฉันมันน่าอายตรงไหน"

อรวรรณเพิ่งตระหนักได้ว่าร่างกายของเธอแนบชิดกับเขามากเพียงใด เธอจึงรีบดิ้นรนจะลุกขึ้นหนี

ทว่ามือหนาของธงชัยกลับกดเอวเธอไว้อย่างแน่นหนา ฝ่ามือร้อนผ่าวสัมผัสส่วนโค้งเว้าผ่านเนื้อผ้าบางเบา เขาผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วน แต่คนในอ้อมกอดนี้กลับมีเอวที่คอดกิ่วเป็นพิเศษ ราวกับว่าถ้าเขาออกแรงบีบอีกนิด เพียงมือเดียวก็คงกำรอบ

คิดได้ดังนั้น ธงชัยก็กางนิ้วออกทำท่าจะวัดขนาดเอวของเธอจริงๆ

เมื่อพันธนาการที่เอวคลายออกเล็กน้อย อรวรรณจึงฉวยโอกาสนั้นพยายามจะดีดตัวลุกขึ้น

แต่ในวินาทีถัดมา ประตูห้องวีไอพีก็ถูกเปิดออก ชายหนุ่มท่าทางสำอางคนหนึ่งเดินยิ้มร่าเข้ามา พร้อมกับใครอีกคนที่เดินตามหลังมาติดๆ

"กว่าจะเชิญตัวมาได้นะครับท่านผู้พิพากษา... เอ้า! พวกเรา ยินดีต้อนรับหน่อยเร็ว"

บรรยากาศในห้องเงียบกริบไปชั่วขณะ สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ธงชัยเป็นจุดเดียว

ธงชัยยกมือขึ้นตบเบาๆ สองสามที "ท่านผู้พิพากษาให้เกียรติมาเยือนถึงที่ นับเป็นวาสนาของพวกเราจริงๆ"

เมื่อลูกพี่เปิดทาง เหล่าลูกสมุนไฮโซจึงพากันเอ่ยทักทายตาม

อรวรรณที่ยังนั่งอยู่บนตักของธงชัยตัวแข็งทื่อไปทันที

ผู้พิพากษา? ภาณุ? ...โลกจะกลมเกินไปไหม?

เธอไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง จึงค่อยๆ หันหน้าไปมอง

ประตูห้องเปิดกว้าง ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มยืนเด่นเป็นสง่า แสงไฟจากทางเดินด้านหลังสาดส่องเข้ามา ขับเน้นโครงหน้าอันหล่อเหลาแต่ทว่าเย็นชาให้ดูโดดเด่นสมบูรณ์แบบ

ไม่ใช่ภาณุแล้วจะเป็นใครไปได้?

ไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะต้องมาเผชิญหน้ากันเร็วขนาดนี้

ความรู้สึกหลากหลายประดังเข้ามาในอกของอรวรรณ

เขาคือคนที่มอบฝันร้ายในคุกตารางให้เธอถึงสามปี ทำให้เธอต้องสิ้นเนื้อประดาตัวไร้ที่ซุกหัวนอน!

ชะตากรรมของคนในตระกูลศิริบูรณ์เป็นอย่างไรบ้าง เธอก็ยังไม่รู้ข่าวคราวเลยจนถึงตอนนี้...

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแรงอาฆาตของเธอรุนแรงเกินไปหรือเปล่า ภาณุจึงหันขวับมามองทางนี้

เสี้ยววินาทีก่อนที่สายตาจะปะทะกัน อรวรรณกัดฟันแน่นแล้วซุกหน้าเข้าหาอกของธงชัยทันที

ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา เธอไม่อยากให้เขาเห็นเธอในสภาพที่น่าสมเพชเช่นนี้

ธงชัยเข้าใจผิดคิดว่าเธอกำลังออดอ้อน จึงยิ้มอย่างพึงพอใจพลางเขี่ยติ่งหูเธอเล่น

"ท่านผู้พิพากษาอาจจะดูน่าเกรงขามไปหน่อย แต่ก็ไม่ต้องกลัวจนตัวสั่นขนาดนั้นหรอกน่า"

อรวรรณก้มหน้านิ่งไม่ตอบโต้ ร่างกายเกร็งเครียดจนสัมผัสได้

เธอรู้สึกได้ว่า... ภาณุกำลังจ้องมองมาที่เธอ

ธงชัยเองก็สัมผัสได้เช่นกัน

"ท่านผู้พิพากษามองแบบนี้... หรือว่าสนใจเด็กของผม? แต่น่าเสียดายนะ ดูเหมือนแม่หนูคนนี้จะไม่ชอบคุณ สงสัยจะกลัวความดุของคุณเข้าแล้วล่ะ"

ธงชัยโอบเอวหญิงสาวแน่นขึ้น พลางเลิกคิ้วมองภาณุอย่างท้าทาย

ภาณุไม่เล่นด้วย เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความดูแคลน "ผมมีคู่หมั้นแล้ว"

พูดจบ เขาก็เดินเข้ามานั่งลง

ตระกูลทองแพและตระกูลวงค์แก้วต่างเป็นขั้วอำนาจใหญ่ที่คานกันอยู่ในกรุงเทพฯ ที่นั่งของภาณุจึงถูกจัดให้อยู่ข้างธงชัยโดยปริยาย

ขณะทิ้งตัวลงนั่ง หางตาของภาณุเหลือบไปเห็นหญิงสาวในอ้อมกอดของธงชัย เขารู้สึกสะดุดใจเล็กน้อย

รูปร่างของผู้หญิงคนนี้ ให้ความรู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาด เหมือนกับ...

อรวรรณ

ทันทีที่รู้ตัวว่าเผลอนึกถึงผู้หญิงคนนั้น ภาณุก็ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด

โทษจำคุกสามปีของเธอยังเหลืออีกหลายเดือน ป่านนี้เธอก็ควรจะนอนซมอยู่ในเรือนจำ

เขาจึงสลัดความคิดนั้นทิ้งไป

เมื่อนั่งลงเรียบร้อย บริกรก็รีบนำแก้ววิสกี้ชั้นดีเข้ามาเสิร์ฟอย่างนอบน้อม

ภาณุรับแก้วไว้แต่ไม่ดื่ม ปกติเขาไม่ชอบสถานที่อโคจรแบบนี้ แต่วันนี้ที่ยอมมาก็เพราะมีธุระสำคัญ

"ที่ผมมาวันนี้ เพราะอยากจะถามคุณธงชัยว่า โครงการสวนสนุกบนเกาะของตระกูลเปี่ยมสุขจะเอายังไงต่อ?"

ก่อนหน้านี้ตระกูลเปี่ยมสุขได้เริ่มโครงการก่อสร้างสวนสนุกบนเกาะแห่งหนึ่ง จนถูกชาวบ้านฟ้องร้อง ศาลได้ออกหมายเรียกให้ตัวแทนบริษัทเปี่ยมสุขไปให้การ แต่เมื่อถึงวันนัด ฝั่งจำเลยกลับว่างเปล่า

ธงชัยทำท่าแคะหูอย่างไม่ยี่หระ

"ท่านผู้พิพากษาเป็นคนดีจนเพี้ยนไปแล้วหรือเปล่า? พวกเราเป็นนักธุรกิจนะ ไม่ใช่มูลนิธิการกุศล"

"ไอ้พวกชาวบ้านมันก็แค่โลภมาก อยากได้เงินเพิ่ม ถ้าบริษัทเปี่ยมสุขยอมตามใจพวกมัน ใครจะรับประกันว่าพวกมันจะไม่เรียกร้องจนขูดรีดเราหมดตัว?"

ภาณุนั่งไขว่ห้าง นิ้วเรียวยาวเคาะเข่าเป็นจังหวะช้าๆ แผ่รังสีอำมหิตกดดันคนรอบข้าง

"ถ้าบริษัทเปี่ยมสุขอยากได้ที่ดินบนเกาะ ก็ต้องแสดงความจริงใจให้สมน้ำสมเนื้อ ผมไม่สนว่าพวกคุณจะไปตกลงกับชาวบ้านยังไง แต่อำนาจศาลไม่ใช่เรื่องล้อเล่น นัดไต่สวนครั้งหน้า ถ้าบริษัทเปี่ยมสุขยังไม่ส่งคนไปอีก โครงการนี้ก็เตรียมพับเก็บได้เลย"

ทุกคนในห้องต่างเข้าใจความนัยนั้นดี

นี่คือคำขู่

หากไม่ให้ความร่วมมือ ภาณุมีวิธีร้อยแปดที่จะทำให้โครงการของธงชัยล่มไม่เป็นท่า

ไม่มีใครคาดคิดว่าภาณุจะกล้าหักหน้าธงชัยกลางวงเหล้าขนาดนี้

บรรยากาศในห้องพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที ราวกับสงครามประสาทกำลังจะระเบิด

อรวรรณที่ขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของธงชัย รู้สึกสมเพชตัวเองจับใจ

ช่างน่าขันสิ้นดี... แม้แต่ชาวบ้านที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ภาณุก็ยังพร้อมจะต่อสู้เพื่อเรียกร้องความยุติธรรมให้

แต่กับเธอ... เขาไม่แม้แต่จะเปิดโอกาสให้เธออธิบาย กลับพิพากษาผลักไสเธอลงนรกทั้งเป็น

"ท่านผู้พิพากษานี่ช่างผดุงความยุติธรรมจริงๆ"

ธงชัยพูดแทงใจดำเธอออกมา พลางปรบมือประชดประชัน

"ถ้าไม่รู้นี่คงนึกว่าตระกูลทองแพแอบไปตกลงผลประโยชน์อะไรกับพวกชาวบ้านไว้ลับหลัง"

ภาณุตอบเสียงเรียบ "มันเป็นหน้าที่"

"หน้าที่... พูดได้ดี"

ธงชัยแสยะยิ้ม สายตากวาดมองไปที่อรวรรณแวบหนึ่ง

"งานของท่านผู้พิพากษา ผมยินดีให้ความร่วมมืออยู่แล้ว แต่ในเมื่อวันนี้คุณอุตส่าห์มาเหยียบถิ่นผม คุณก็ควรจะให้ความร่วมมือกับผมบ้างสิ จริงไหม?"

ลางสังหรณ์ร้ายแรงผุดขึ้นในใจของอรวรรณ

และมันก็เป็นจริง วินาทีต่อมา ธงชัยคว้าไหล่เธอแล้วกระชากให้ลุกขึ้นจากตัก

"ที่รัก เมื่อกี้คงได้ยินที่ท่านผู้พิพากษาภาณุพูดแล้วนะ ชะตาโครงการของบริษัทเปี่ยมสุขอยู่ในกำมือเธอแล้ว ไป... ไปปรนนิบัติท่านผู้พิพากษาให้ดีๆ หน่อย"

สิ้นคำ ธงชัยก็ผลักร่างบางกระเด็นไปทางภาณุอย่างแรง

"ท่านผู้พิพากษาภาณุวางใจได้ นังหนูนี่สะอาดสะอ้าน ผมยังไม่ได้เชยชมเลยสักนิด ยกให้คุณเปิดซิงก่อนเลย"

"เรื่องคุณพลอยไม่ต้องห่วง พวกเราที่นี่ปากหนักกันทุกคน"

ธงชัยมองภาณุด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

เขามั่นใจว่าสองคนนี้ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังกันแน่ ไม่อย่างนั้นแม่สาวน้อยคนนี้คงไม่มีปฏิกิริยาหวาดกลัวขนาดนั้น

ชัดเจนว่าเธอรู้จักภาณุมาก่อน และที่สำคัญ... เธอกลัวเขามาก

อรวรรณไม่ทันตั้งตัว ถูกผลักจนถลาไปคุกเข่าอยู่ตรงหน้าภาณุอย่างน่าเวทนา

สายตาคมกริบของภาณุกดมองลงมาที่ศีรษะของเธอ หญิงสาวกัดฟันแน่น ก้มหน้าแทบจะจมดิน

"ท่านผู้พิพากษารักมั่นกับคู่หมั้น ฉันไม่อยากเป็นตัวปัญหา ฉัน..."

เธอพยายามเค้นสมองหาข้ออ้างเพื่อเอาตัวรอด

สามปีในคุกนรกนั่นไม่เพียงทำลายจิตวิญญาณ แต่ยังทำลายเส้นเสียงของเธอจนแหบพร่า เธอมั่นใจว่าตราบใดที่ไม่สบตา ภาณุจะไม่มีวันจำเธอได้

แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น ภาณุยื่นมือมาตรงหน้าเธอ

"ลุกขึ้น"

น้ำเสียงนั้นช่างดูสุภาพบุรุษเหลือเกิน

หัวใจของอรวรรณบีบตัวแน่น เธอยิ่งก้มหน้าต่ำลงไปอีก

ภาณุมองหญิงสาวตรงหน้า ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างรบกวนจิตใจเขารุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

แสงไฟในห้องสาดกระทบร่าง ไฝเม็ดเล็กสีแดงที่ไหปลาร้าของหญิงสาวกระแทกเข้าตาเขาอย่างจัง

ดวงตาของภาณุเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวทันที เขาเอื้อมมือไปบีบปลายคางของอรวรรณ แล้วกระชากให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา

ใบหน้าซีดเผือดของอรวรรณปรากฏชัดในครรลองสายตา

ความสงบนิ่งในแววตาของภาณุถูกแทนที่ด้วยความรังเกียจขยะแขยงในฉับพลัน

"ทำไมเป็นเธอ?!"

พูดจบ เขาก็สะบัดมือออกราวกับเพิ่งสัมผัสโดนสิ่งปฏิกูล